| تبليغات | X |
|
به تو مي انديشم
تو كه برتر ز مني تو كه از پاكترين منزل قدسي به زمين مي نگري تو شميم از همه گل هاي حقيقت هستي تو بزرگي تو نكويي تو فراتر ز همه مي نگري و در انديشه ي بيدار تو جاريست غم شب ردگان چون " سرشكت " كه ندارد آرام. تو اگر بيداري نه به غم هاي خودت مي نگري نه به بودن نه به در بند گرفتن نه به عشق ! تو اگر بيداري و اگر چشم پر از الماست مي درخشد هر شب مي چكد شبنم گل بر تن مظلوم رخت‘ دل به بيداري ما خوش كردي دل به آزادي ما خوش داري ... . و دو دستت كه پر از ياسمن است‘ مي فشاند هر شب عطر اعجاز و دعا بر سر من : كي خدا درد بديشان مپسند اي خدا مرده دل ايشان مپسند و بدين اشك زلال كه تو بر خفتنشان خرده مگير و ببخشا بر من ... و هنوز شب يلدايي من چه بلند است ... ...و من در خوابم ! ... اين باب الله الذي منه يؤتي ...
( سرشارمهر6/5/74 ) مادر اين روز ها در حال و هواي ديگري است. نگاهش همه به اينور و آنور است انگار گوش به زنگ چيزي است. درست مثل آن روزهاي عجيب! انگار منتظر است. در اين فكرم كه تا مادر چادر به سر كرد چه بگويم: مادر! دست مرا مي گيري؟ ميدانم كه مي خواهي تند بروي‘ دستم را كه بگيري من هم كنار شما تند ميدوم. ميدانم دست و رويم نشسته است‘ لباس هايم نامرتب است ولي با اين عجله مرا كه ميان اين همه خار و خاشاك تنهايي رها نمي كني‘ مي كني؟! مادر ميدانم خيلي عجله داري‘من هيچ چيز نمي خواهم. حرف هم نمي زنم‘ فقط كنار شما ميدوم! دلم براي شما مي سوزد سراسيمه مي دوي و نگران من هم هستي. نه ميتواني دير برسي نه دل از بچه ات مي كني! اي خدا به مامانم كمك كن‘ مامانم عجله دارد. مامان اي كاش آن روز كه همه ي درها به تو كوبيدند‘ من بين در بودم. كاش من جاي تو بين در مي ماندم. كاش آن در به آن پهلو نمي خورد. كاش هيچ دري به هيچ پهلويي نمي خورد. چه درد عظيمي دارد. اي كاش...!! امروز كه با بچه ها هر چه خاك در كوچه بود بر سر خود مي ريختم و با چوب شكسته ها بر زمين خط مي كشيدم‘ ناگهان باز تو را ديدم كه با التهاب چادر بر كشيده و هراسان به كوچه زدي. قلبم از جا كنده شد! دوباره يادآن صحنه افتادم و منظره ي آن در و ديوار به يادم آمد. بازي از يادم رفت چوبم را بر زمين انداختم و هراسان به سوي تو دويدم آنچنان كه دمپايي هاي كوچك پلاستيكي از پايم در آمد و من بر زمين خوردم! برخاستم: مادر‘ مادر ! و با ترس و اضطراب دوباره در حال دويدن بر زمين افتادم. تا خواستم گريه كنم با شتاب آمدي تمام چادرت به آغوشم گرفت از خاك بلندم كردي دست و لباسم را تكاندي. خيالم كمي راحت شد. آنوقت تو بي هيچ حرفي دستم را با دست راستت محكم گرفتي و با همان عجله به حركت در آمدي. دستت محكم دست مرا در خود مي فشرد و من به تو آويزان هردو قدمم را در هوا بر مي داشتم. در ميان زمين و هوا و دويدن نفس راحتي كشيدم خوشحال شدم مادر صورت كثيف و سر و وضع نامرتبم را كه اثر نصف روز خاكبازي در كوچه ها از آن نمايان بود‘ نديده گرفت. با اين همه عجله اي كه داشت كثيفي ام را فراموش كرد و بردنم را فراموش نكرد و مرا به هيچ همسايه اي هم نسپرد. اما با هيجان مادر دوباره ترس به جانم ريخت و اضطراب به سراغم آمد‘ نكند!... نكند كه باز....! - "... مادر اگر دري هست به خدا من مي مانم! ديگر نمي خواهم تو لاي در بماني. ديگر حاضر نيستم اين همه درد بكشي! از آن روز از هر دري كه مي آيي قلبم فرو مي ريزد. هر بار كه تو را كنار در مي بينم وجودم مي لرزد. مادر ترا به خدا كنار دري نايست!" ايستاد و با مهرباني نگاهم كرد و گفت: فرزندم! نترس‘ نترس! اين بار ديگر من نمي گذارم علي را تنها ببرند‘ اين بار ديگر نميگذارم حسن تنها و بي يار و ياور بماند‘ اين بار ديگر حسينم را با شمشير ها تنها نمي گذارم‘ ... اين بار من مهدي را تنها نمي گذارم. بدو ! و نترس؛ اما فقط ... بدو ! يامولاتي يا فاطمة اغيثيني سرشار مهر 
ازشيشه نبوديم كه با سنگ بميريم آبي تراز آنيم كه بي رنگ بميريم تقصيركسي نيست كه اين گونه غريبيم شايد كه خدا خواست دل تنگ بميريم (از شهيد گل: محمد عبدي)
برای تو می نویسم كه ما فراموشت كرديم‘ اما دردها نه ! قربان لحظه لحظه هاي نفس كشيدنت.قربان تو و آن شانه هاي غريب كه سنگيني كوله بار روز و شبت را به دوش مي كشد.هرچند كه اين قربان رفتن ها هم هيچ دردي از تو دوا نمي كند. ماجرا كه تمام شد ‘دست ها را تكانديم اسلحه را غلاف كرديم و تمام. اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد در دام مانده باشد صياد رفته باشد ما كتاب جنگ مقدسمان را بستيم اما تو ديباچه ي دردهاي تازه ات را گشودي. 19 سال يا بيشترش را خودت مي داني از آن روز تا به حال شب و روز با تو چگونه مدارا كرد‘ما نمي دانيم. چون نه اهل درديم ‘ نه اهل علم. ما اهل سواديم و تلنگر! مظلوميت تو را چه مي فهميم وقتي نفس زنان پي اتوبوس در حال حركتي كه به آن نمي رسي تنها نا اميدانه نگاه مي كني. فداي نگاههاي نجيبت كه روي جعبه ي قيمت خورده ي دارو مي ماند همانطور كه دارو تنها با يك كلمه ي "خيلي ممنون آقا" روي پيشخوان داروخانه! اما راستي سهميه ها توانسته چيزي از مشكلات تو را كم كند يا آن را هم مثل هميشه گذاشتي براي كساني كه استحقاق بيشتري احساس مي كنند؟ شايد 20 سال و بيشتر‘همنشيني با دردي به خاطر ما و عزت اين آب و خاك؛ ولي ما چه ساده در شلوغي متروهاي اضطراب در فشار رسيدن‘ آن هايي كه نجيبانه و بي صدا باردار اين همه دردند را از خاطر مي بريم. مثل همان موقع ها كه از ترس نزول موشك هاي 12متري دشمن در كوچه هاي 6 متري مان هرچه داشتيم بر مي داشتيم و... فراموش مي كرديم شيراني چون تو همان زمان بي مهابا در مسابقه ي معبر سازي با دلي آكنده از محبت‘معبر ساز برادران محبوبتان مي شديد‘. گريه ات نگيرد. دشمن كه حق دارد شما را نشناسد‘اما ما هم نشناختيم. ما هم سپر سينه هايتان را فراموش كرده ايم مثل حالا كه دردهاي شما را اصلاً نمي بينيم و حتي برايتان دعا هم نمي كنيم. شايد خيلي از اوقات يك صندلي چرخ دار و بستري كه مدام بر زخم ها و دردهاي تو بوسه مي زند بسيار مهربان تر و با معرفت تر از ماها باشد. ما شب هايمان را بي هيچ دردي صبح مي كنيم و هيچكس هم از بي خوابي و سرفه و ناله هاي مدام ما در عذاب نيست. ما تمام كارهايمان را خودمان انجام مي دهيم و مجبور نيستيم كه به درد عادت كنيم و تازه مجبور هم نيستيم كه با تن ملول و خسته براي دريافت يك آمپول و... دائم در رفت و آمدي بي انتها باشيم. ولي اگر اهل بصيرت بوديم حداقل تو را هم مي ديديم كه بعد از اين همه‘ چه طور هنوز هم درگير شب هاي عملياتي. تركش و گازهاي شيميايي كه براي ما قصه اي از گذشته است‘در پي ماموريت زمان پرتابشان هنوز هم بي وقفه تو را دنبال مي كنند. 8سال افتخاريراي همه و يك عمر التهاب و انتظار تنها براي تو. شايد اگر كمي بهتر از ايني كه هستيم‘ بوديم و كمي قدردان تر‘ آنقدر بزرگت مي داشتيم كه براي در نسبت با تو قرار گرفتن از هم سبقت بگيريم. ادامه مطلب گل را نشاندند و آبش دادند. باغ ساختند و حصارش زدند. طفل را آب و نانش دادند. وطن را مرز بستند و حفاظش كردند .تركه نازك نهال را نشاندند و به قيم استوارش كردند. عمارت راچون بنا كردند‘با ستون استحكامش بخشيدند... هيچ مادري طفلش را رها ساخت؟ هيچ باغباني باغش را بي آب گذاشت؟ هيچ آموزگاري نوآموزش را به تركه نواخت؟ هيچ كاسبي كسب ودخلش را به حال خود وا نهاد؟ هيچ معماري عمارتش را نيمه وا نهاد؟ هيچ طفلي لعبتش را در كوچه گذاشت؟ پس چرا حال ما اين چنين است؟ باغ بي صاحب را چه كسي آب خواهد داد؟ طفل رها شده را چه كسي پناه خواهد داد؟ قانون و قاموس هستي حفاظت است پاس بداريم اين قانون را كه سنت خداوند نيزچنين است. " والله حافظ ومحيط " اين كلام خدا نيست؟! دانه اي كاشتيم و رهايش كرديم؟ كو دلسوز تر از مادري كه به اميد او رها كرده باشيم؟! مرغ بي پناه را طوفان مي برد وآهوي بي گناه را شير مي درد قانون به غير از اين است؟ به اميد كه رها كرده ايم؟... ادامه مطلب
بسم الله الرحمن الرحيم قم – عاشورا شب‘ شب عاشوراست و هنوز صداي بلندگوهاي هيئت هاي عزادار سرور شهيدان قافله كربلا با گذشتن سه ساعت و ده دقيقه از نيمه شب به گوش مي رسد.صداي ماشين هاي درحال حركت‘ صداي بوق ماشين ها و صداي روضه خواندن و مرثيه و نوحه خواني ‘وصداي " حسين جان ". در شهر پر رمز و راز قم؛ قم مقدس‘ قم حسينيه ها‘ قم عزا داري ها‘ قم مصلي‘ قم علما‘ قم مراجع‘ قم‘ قم خونين .قم مدينه آل رسول‘اين شب را حوصله ي خوابيدن ندارم نه به اين سبب كه عزادار حسينم؛نه! كسي كه نمي داند‘ نمي تواند اما از بي محتوايي و بي محيطي خويش دردناكم به نظر من قم شهر غربت است؛ شهر غربت در زمان است شهر غربت ابدي است ‘ غربت قديمي است. به قدمت اولين سنگ قبر بنا شده در اين مدينه. احساس مي كنم كه قم هم نظير كوفه و شام وبصره و مدينه است همان بوي غربتي كه از آن جا به مشام جان مي رسد‘ اين جا هم مي آيد.آن باد اين جا هم مي وزد و آن نسيم غربت در اين جا هم تا عمق قلب سر مي كشد. قم شهر دوستي هاي دوستان عزيز از هم دور افتاده است. شهر دوستان فراموش شده يا بهتر بگويم دوستي هاي گم شده. انگار كه خيلي چيز ها در اين شهر در كوتاه زماني گرد و غبار ساليان سال دور را مي گيرد. گويي بسيار چيزها در پس اين غبار محو و گم مي شود چنان كه گويي با فاصله اي دور از ابتداي خلقت به تماشا ايستاده اي. آدم در قم بين خودش و همه چيز جدايي اش را مي بيند.گويي بين او وهر چيز كه دارد جدايي افتاده. آدم از اصل دور افتاده‘آدم از اصل افتاده‘ آدم افتاده‘ آدم بر خاك نشسته‘ آدم بدون هابيل‘ آدم بدون همه چيز.گويي داري همه چيز را از نزديك مي بيني و حتي نمي تواني براي خودت كاري كني. حسين را مي بيني كه در نزديكي تو در كربلاست.زينب را مي بيني كه در حرمش در خروش و غوغاست.اما آن كه تو مي بيني آرام است وبدون صدا ودر سكون(آرامش). علي را مي بيني كه هر شب در مصلي‘ در رمضان هر شب قم شمشيرش بر فرق مي خورد. هر روز خون علي را مي بيني كه جاريست. تو جاي پاي تازه ي امام زمانت را مي بيني كه گويي همين جا بوده‘ جاي پايي كه به تازگي گذشته است. هست؛ اما نيست.تو همه چيز را مي بيني اما هيچ چيز را نمي بيني... ادامه مطلب |
|
