جناب آقای مصطفی حسنی تعریف کردند : روزی همراه بعضی از دوستان جهت زیارت آقای مجتهدی به قزوین منزل آقای حاج فتحعلی رفتیم ، بعد از اینکه لحظاتی را در خدمتشان سپری کردیم ، خطاب به حاج آقا فتحعلی فرمودند : کاغذ و قلمی تهیه کنید تا یک دو بیتی درباره حضرت ابالفضل علیه السلام بگویم ، حاج علی آقا یک برگ کاغذ و قلمی به ایشان دادند ، پشت کاغذ مقدار اندکی خط خورگی داشت ، فرمودند اسم آقا را بر روی کاغذ قلم خورده نمی نویسند و حاج علی آقا فورا کاغذی کاملا تمیز مهیّا نمودند ، آنگاه آقای مجتهدی گفتند : حضرت ولیّ عصر ارواحناه فداه می فرمایند : هر کس با این دو بیت شعر متوسل به عمویم قمر منیر بنی هاشم حضرت عباس علیه السلام بشود ،حتما حاجتش بر آورده خواهد شد و سپس شروع به خواندن بیت اوّل کردند و در فاصله بین بیت اوّل و دوّم حدود نیم ساعت با شدت تمام می گریستند ، آنگاه بیت دوّم را خوانده و باز حدود نیم ساعت شدیداً گریه کردند آنگاه دو بیتی را روی کاغذ نوشتیم که عبارت بود از:

یادم ز وفای اشجع ناس آید      وز چشم ترم سوده الماس آید

آیدبه جهان اگرحسین دگری     هیهات برادری چو عباس آید

                            کتاب لاله ای از ملکوت ص ۲۳۶ { شیخ جعفر مجتهدی }

       ...ابن عباس گفت : به رسول خدا گفته شد : کدام یک از همنشین ها بهتر است  ؟ فرمودند :کسی که دیدارش شما را به یاد خدا اندازد ٬ و گفتارش بر علم شما بیافزاید وعملش شما را به یاد آخرت اندازد .

       مکرر دیده ایم که اگر عبدی یا اسبی یا درهم و دیناری از آنان مفقود شود

٬ ظاهر و باطن ایشان متوجه به آن چیز است و در پیدا کردن آن کمال جد وجهد را

 بنماید ٬ اما ندیده ایم که در تاخیر ظهور آن حضرت و عقب افتادن اصلاح اسلام

وایمان و مسلمین و قطع دابر کفار و ظالمین بقدریکه به این چیزهای ناچیز   

علا قمندند علاقه داشته باشند و به اندازه ای که برای از دست دادن این اشیاء

متاثرند ٬ متاثر  بوده باشند ٬ پس کسیکه حال او چنین و دارای این حالت است

 چگونه ادعا  نماید که عارف به حق خدا و رسول او صلی الله علیه و آله و سلم 

و معتقد به امامت آن حضرت است ؟ و چگونه دعوی موالات آن حضرت نماید

و دربارۀ شریف معالی  حضرتش مبالغه نماید ؟ 

                     کتاب برنامه سعادت سید بن طاوس قدس سره ص ۱۹۰ فصل ۱۴۷

 به نام خدا

الا يا ايها المهدي مدام الوصل ناولها               

                                            که در دوران هجرانت بسي افتاد مشكلها

صبا ازنكهت كويت نسيمي سوي ما آورد   

                                             زسوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دلها

چو نور مهر تو تابيد بر دل هاي مشتاقان   

                                             زخود آهنگ حق كردند و بربستند محملها

دل بي بهره از مهرت حقيقت را كجا يابد    

                                             حق از آينه رويت تجلي كرد بر دلها

به كوي خود نشاني ده كه شوق تو محبان را  

                                              زتقوي داد زاد ره  زطاعت بست محملها

به حق سجاده تزيين كن مهل محراب و منبر را    

                                              كه ديوان فلك صورت از آن سازند محفلها

شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هائل   

                                               زغرقاب فراق خود رهي بنما به ساحلها

اگر دانستمي كويت به سر مي آمدم سويت    

                                        خوشا گر بودمي آگه ز راه و رسم منزلها                                        چوبيني حجت حق را به پايش جان فشان اي فيض 

                       " مَتي ما تلق ِمَن تهوي دَع ِالدُنيا و اَهمِلها "

                                                                                     ( فیض کاشانی )    

چرا امام ما غایب است ؟

   سبب غیبت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف خود ما هستیم ! وگرنه اگر ظاهر شود چه کسی او را می کشد ؟ آیا جن آن حضرت را می کشد ؟ یا قاتل او انسان است ؟ ما از پیش امتحان خود را پس داده ایم که چگونه از امام تحفظ و یا اطاعت می کنیم ، و یا اینکه او را به قتل می رسانیم ! انحطاط و پستی انسان به قدری است که قوم حضرت صالح علیه السلام ناقه صالح را با اینکه وسیله ارتزاق و نعمت آنها بود ، پی کردند .

   "  کتاب بهارانه (امام غایب در کلام آقای بهجت مدظله العالی)  "  

محيي جهان

به فدای جسم و جانت که شه جهانیانی       

                                         به مدیح تو چه گویم که تو خود جهان جانی

به خیال خال رویت شده طی بساط عمرم 

                                         نظری به حال زارم که تو محیئ جهانی

زچه رو شبی به سویم نظری نمی نمایی  

                                         به برم نمی نشینی به برت نمی نشانی

تو که واقفی ز حال دل زار ناتوانم     

                                          چه شود اگر نمایی نظری به ناتوانی

نه زبان آن که گویم غم و ماجرای دل را   

                                          نه تحملی که ســازم به فشار زندگانی

شب و روز در فراقت ز دو دیده اشک ریزم    

                                          که مگر کنی عنایت به ضعیف خسته جانی

همه شب پیام وصل تو رسد به گوش جانم

                                                     همه روز حاضرم من ز برای جان فشانی

به رهت دو دیده بر در که مگر ز در در آیی

                                                  رخ خوب خود نمایی و کنی هر آن چه دانی

تو ذخیره خدایی که برای دادخواهی   

                                          به تو جلوه ها نماید که کنی جهان ستانی

من بینوای حیران بنشسته ام مهیا

                                          که رسد به گوشم از غیب صدای آسمانی

                  "دیوان حیران (علامه سید محمد حسن میرجهانی قدس سره ) "