بسم الله الرحمن الرحيم

قم – عاشورا

شب‘ شب عاشوراست و هنوز صداي بلندگوهاي هيئت هاي عزادار سرور شهيدان قافله كربلا با گذشتن سه ساعت و ده دقيقه از نيمه شب به گوش مي رسد.صداي ماشين هاي درحال حركت‘ صداي بوق ماشين ها و صداي روضه خواندن و مرثيه و نوحه خواني ‘وصداي " حسين جان ".

در شهر پر رمز و راز قم؛ قم مقدس‘ قم حسينيه ها‘ قم عزا داري ها‘ قم مصلي‘ قم علما‘ قم مراجع‘ قم‘ قم خونين .قم مدينه آل رسول‘اين شب را حوصله ي خوابيدن ندارم نه به اين سبب كه عزادار حسينم؛نه! كسي كه نمي داند‘ نمي تواند  اما از بي محتوايي  و بي محيطي خويش دردناكم

به نظر من قم شهر غربت است؛ شهر غربت در زمان است شهر غربت ابدي است ‘ غربت قديمي است. به قدمت اولين سنگ قبر بنا شده در اين مدينه. احساس مي كنم كه قم هم نظير كوفه و شام وبصره و مدينه است همان بوي غربتي كه از آن جا به مشام جان مي رسد‘ اين جا هم مي آيد.آن باد اين جا هم مي وزد و آن نسيم غربت در اين جا هم تا عمق قلب سر مي كشد.

قم شهر دوستي هاي دوستان عزيز از هم دور افتاده است. شهر دوستان فراموش شده يا بهتر بگويم دوستي هاي گم شده. انگار كه خيلي چيز ها در اين شهر در كوتاه زماني گرد و غبار ساليان سال دور را مي گيرد. گويي بسيار چيزها در پس اين غبار محو و گم مي شود چنان كه گويي با فاصله اي دور از ابتداي خلقت به تماشا ايستاده اي. آدم در قم بين خودش و همه چيز جدايي اش را مي بيند.گويي بين او وهر چيز كه دارد جدايي افتاده. آدم از اصل دور افتاده‘آدم از اصل افتاده‘ آدم افتاده‘ آدم بر خاك نشسته‘ آدم بدون هابيل‘ آدم بدون همه چيز.گويي داري همه چيز را از نزديك مي بيني و حتي نمي تواني براي خودت كاري كني. حسين را مي بيني كه در نزديكي تو در كربلاست.زينب را مي بيني كه در حرمش در خروش و غوغاست.اما آن كه تو مي بيني آرام است وبدون صدا ودر سكون(آرامش). علي را مي بيني كه هر شب در مصلي‘ در رمضان هر شب قم شمشيرش بر فرق مي خورد. هر روز خون علي را مي بيني كه جاريست. تو جاي پاي تازه ي امام زمانت را مي بيني كه گويي همين جا بوده‘ جاي پايي كه به تازگي گذشته است. هست؛ اما نيست.تو همه چيز را مي بيني اما هيچ چيز را نمي بيني...