به سوی خدا با  206

لحظه های قشنگی بود؛ لجظه هایی پر از خدا؛ اما بی رو در بایستی باید بگویم اگر بهتان بر نخورد دوست ندارم جای هیچ کدامتان را خالی کنم و در چشیدنش با شما شریک و سهیم باشم! بعضی تجربه ها واقعا شخصی است

از تجربه ی جالب صعودم می گویم.چه بالا رفتنی بود عجیب و سخت با شکوه. جوری بالا بردندمان که واقعاً برای کسی کم پیش می آید که در قعر عالم خاک بتواند چنین بالا رفتنی را تجربه کند. البته نمیگویم که نیست ولی کم است!

 جایتان خالی نه ولی عالی بود!!!

همه چیز در یک لحظه...می چرخیدیم و به آسمان می رفتیم  لحظه هایی که در آن دیگر به هیچ چیزی نمی اندیشیدی؛ هیچ چیزی..! و.عالم در نظرت دیگر هیچ ارزشی نداشت ؛حتی به قدر پشیزی! و اگر ثروتمندترین ثروتمندان روی زمین هم  بودی دیگر برایت به قدر ذره ای ارزش نداشت؛ انقطاعی تنها به سوی خدا

در لحظات ناب و ناباورانه ای که دیگر جز خودت و خدا هیچ نمی دیدی. بی حتی ذره ای فاصله.

 هرچه پیشتر می رفتی بیشتراز همه کس وهمه چیز دل می بریدی...

کاش برای همه قسمت شود برای لحظاتی هم که شده طعم انقطاع از دنیا و ما فیها را بچشند؛ لحظه هایی که غیر از خدا و آغوشی که به روشنی برایت باز کرده هیچ نبینی. البته خوب میدانید که خودخواهانه طور دیگرش را.عرض می کنم.

 تمام شیرینی اش در همین جا بود. گویی لحظه ها هم برای بدرقه ی تو دست به دست هم سپرده و برایت پله هایی رو به آسمان ساخته اند و گویی تو دیگر هیچ نمی بینی، نمی شنوی و آنچه که هست تنها و تنها، خدای حال گردان است...و آسمان فراخی که پیداست دیگر عزم بازگشت از آن نمی کنی...

اما چنین هم که می پنداشتی نشد؛ انگار حکم، با جاذبه بود

انگار دستانم هنوز بهانه ی نوازش فرزندم را می گرفتند...نمی دانم. پس رفتن را برگشتی می بایست.

فروشنده ام…؟؟!!

شکر می کنم پروردگارم را که مرا به زیور خلقت آراست    و وجود نهانی ام را از کتم عدم برون آورد

و دانستنم آموخت  و آموختم که عشق بورزم   و آموختم که دوست بدارم   و آموختم که بدارم… .

وآنقدر در این بازار مکاره رهایم کرد تا سر به هر سنگ  کوفته؛ آخر باز  ببرم گوهر خود را به خریدار دگر!

…عزیز دلم    آرام جانم    قرار دل نا آرامم ،

کو؟ کجاست خریداری دُرّ تک دانه ی مرا؟

باز که می نگرم  جز این نمی بینم که معبود، آن درّ ِ یکتای هستی بها را به آسودگی به این حقیر نادان نالان  سپرد و به صبر و نستودگی به نظاره ی خرید و فروش ومبادله و دلالی آن بنشسته ؛ آن چنان از رسیدن این بار گرانقدر سنگین وزن به سر منزل مقصود اطمینان دارد که جمیع ملائک هفت آسمان و کلیات موجودات ارض و سما را به شهادت فرا خوانده تا رسوایی این ذلیل خاکی را به عیان نظاره کنند و یا سر به فلک رسیدن و سر بر آستان ازلی و جاودانه سودن این زمینی ِ سر به هوای ِ پای در ارض ِ سر در سما را مشاهده کنند.

میداند! میداند که این گوهر نه از آنانی است که بتوان در این بازاره ی آشغال فروشان به فروش چندان چشمگیری رساند؛ سر آخر این پای لنگِ  خسته حالِ  نالان ِ  نادان احوال، با تن خاکی و جامه ای ژنده، زخمی و گرسنه و درمانده و رانده حتی از خود، با دستانی به گوهرِ نایاب خفته، از فرا راهی دور و دراز و خاکی، رو به سوی او خواهدش آمد و آنگاه که گوهر تقدیم کند و بر خاک آستان اوفتد، آنگاهست که وجود فانی شود و با حکمتی ازلی و ابدی پیوند خورد و از مشرب آستانی الهی، آبشخوری نصیب گردد و رسد بدان جا که انسان کان ظلوما جهولا

وخوش بر احوال این نادان ابله باد.      

سرشار مهر   تیر ماه ۱۳۷۴

دردهای بی دوای ما را دوایی باید و اگر نه دردی دیگر باید.

در پی دوایی که شتابان می شوم، هر بار از نو دردی تازه می شود که رنگ از رخ دوا می شوید.

واینبار باز تدارک شست و شویی تازه دارد.

نمیدانم شب های احیا چه در گوش روحم خواندند که دوباره آواره ام ساخت. دوباره آواره ی شب های بی کسی، رهروی شب های خاموش و ساکت؛ دوباره دلتنگی و توکل. نمی دانم هرچه هست بوی آوارگی می دهد. بوی حرکت به سوی چیزی که می خواند، می کشاند...بوی بیا و برو!

و امید شناختی تازه. اما چه امید که این راه ها را این گونه رفتن، رفتن یک شب و قصه ی هزار سال است. چه امید؟

 کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش     کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

دیگر هیچ نقشی برایم آن ذوق اولین را ندارد!

همه چیز تصنع و صحنه آرایی است.

و باز من می مانم و سرگردانی؛ من می مانم و کلید دروازه ی شهر هایی که نمی دانم کجاست.من می مانم و شهر هایی غبار گرفته. ...که در این سرگردانی کف دست هم برایم بیابان است.

عجیب است نه؟!

ندایی که از آغاز فطرت آواز  "درآ " در داده

و ره نایافتگانی که سر از درب عدم برون کرده و واصل ناشدگانی را ماندند که دست به هیچ سر منزلی نسودند و این شد که ماندند سرگردانانی چو من را!

این است که آدمی پس از سیر و سفری به وسعت یک دنیا در برون پس ازصیادی ناموفق، تهیدست و نادار سر به کوی هزار توی درون می برد و در آن خلاء بکر و وحشی، رد پایی از نیاز هزاران ساله ی وجود می جوید.

نیاز به یک رمز، یک راز، همچون " اسم شب "!