میدانی  یار من، می فهمی نقّاش چگونه گفت؟

*

در بینابین مچ اندازی سخت زیبای من و تقدیر،

اگرچه با ملاطفت وترحّمی بزرگ وارانه؛

اما عاقبت،

قََدَر تفهیمم کرد که

پیمانه ی سهمم از تلاش برای پیروزی، هرگز

کافی نیست.

*

 *فدای قلم مستش* ،

   کیست توانگر جز او

   که در ندادن هم ببخشد؟

 *

باز بر عظمت ربوبی ات سَجده می آورم.

که خدایی؛

              لا اله الّا انت

و من بر سر پیمان تو هنوزم

سرشارمهر23/1/88